TAAL

nlendeiwrues

 

Bijzondere ontmoetingen in Israel

Afgelopen week werd in Jeruzalem de jaarlijkse Jerusalem Encounter Conferentie gehouden. Zo’n 300 gelovigen – leiders en jongeren – uit de hele wereld kwamen naar Israel voor ontmoetingen met Messiasbelijdende gelovigen. De conferentie, die werd gesponsord door FIRM (Fellowship of Israel Related Ministries) was inclusief een trip door Israel om op verschillende plaatsen Messiasbelijdende gelovigen te ontmoeten. ‘Het is heerlijk om de liefde voor Israel te zien groeien bij zoveel christenen die nog nooit in Israel zijn geweest. Hierdoor ontstaan levenslange relaties met gelovigen in Israel,’ vertelt Michael Mistretta van FIRM. ‘Het opbouwen van relaties tussen gelovigen in Israel en gelovigen van elders is precies het doel van deze conferentie, om ook in de toekomst elkaar tot zegen te kunnen zijn.’

Tijdens de tour door Israel werd er in Tiberias een speciale schoonmaakactie gehouden. De deelnemers gingen aan de slag om de straten schoon te maken en het afval op te ruimen. Er was een ontmoeting met de burgemeester van de stad en diverse media besteedden aandacht aan de actie.
Aansluitend op de reis door Israel werd in Jeruzalem de tweedaagse conferentie gehouden, met als thema ‘Iedere stam’. De conferentie werd bijgewoond door de 300 buitenlandse christenen en 200 Messiasbelijdende Joden uit Israel. Ultraorthodoxe Joden hadden protesten aangekondigd. ‘Er woedt hier een geestelijke strijd,’ merkt Michael Mistretta op. ‘We strijden niet tegen vlees en bloed. Bewust hebben we daarom tijd ingeruimd om de Heere te aanbidden. Hij schenkt de overwinning.’ 

(Bron: Kehila News)

200620

 

DEN HAAG | Michele Marie Amble Bachmann is een Amerikaans politica van de Republikeinse Partij. Ze was lid van het Huis van Afgevaardigden en vertegenwoordigde het zesde district van de staat Minnesota. Ze was kandidaat voor de Republikeinse nominatie voor de presidentsverkiezingen van 2012.

 

Bachmann werd geboren als Michele Marie Amble op 6 april 1956, in Waterloo, Iowa uit een Noors gezin dat luthers-democratisch was. Tijdens haar jeugd verhuisden ze naar Anoka in Minnesota. Na de scheiding van haar ouders verhuisde haar vader David John Amble naar Californië en werd Michele verder opgevoed door haar moeder Jean Johnson.

 

Nadat ze afstudeerde aan de middelbare school ging ze een tijdje werken in een kibboets in Israël. In 1978 studeerde ze af aan de Winona State University. Hierna volgde ze nog enkele opleidingen. Ze trouwde met Marcus Bachmann in 1978. Zij hebben vijf kinderen (Lucas, Harrison, Elisa, Caroline en Sophia) en zorgden ook voor 23 kinderen in pleegzorg.

 

De dienst vindt plaats in het gebouw van Pillar of Fire. 

Adres: Kerketuinenweg 10 C, Den Haag

Inloop vanaf 10.30 uur, de  dienst start om 11.00 uur.

 

- - - - -

 

 

 

200617

De uitvinding van het Palestijnse volk in een notendop

Er gaan geruchten rond over een dreigend Israëlisch-Palestijns vredesplan dat wordt voorgesteld door de regering-Trump. Het zou daarom gepast kunnen zijn om de Palestijnse claim - gegrond in de mythe en niet de geschiedenis - naar de nationale soevereiniteit te onderzoeken.

De joodse soevereiniteit in hun bijbelse geboorteland begon met de heerschappij van de koningen David en Salomo in de tiende eeuw v.Chr. Het koninkrijk Israël bestond tot 722 v.Chr. als onafhankelijke staat, terwijl het koninkrijk van Juda zijn onafhankelijkheid handhaafde tot 586 v.Chr.

Er was geen enkel teken van als dusdanig geïdentificeerde of zelf-geïdentificeerde mensen die vandaag Palestijnen worden genoemd. Ondanks herhaalde beweringen is er niet het minste stukje bewijsmateriaal - historisch, archeologisch of tekstueel - om ze te verbinden met de oude Kanaänieten, Filistijnen of Jebusieten, die aan de terugkeer van Joden uit Egypte naar het thuisland van hun bijbelse patriarchen en matriarchen voorafgingen. Helemaal niets.

Moderne ideeën over Palestina ontstonden in het midden van de 19de eeuw in Engeland. Kunstenaar David Roberts volgde het spoor van de oude Israëlieten uit Egypte naar hun beloofde land en vulde het Heilige Land met romantische afbeeldingen van lokale mensen, plaatsen en oude Joodse locaties.

Eerwaarde Alexander Keith schreef het Land van Israël, gebaseerd op zijn geloof in de vervulling van de oude profetie dat de Joden naar hun vaderland zouden terugkeren. In een memorabele zin, vaak herhaald, schreef hij dat Joden "een volk zonder land waren; zelfs als hun eigen land ... in grote mate ... een land zonder volk is." Palestijnen werden niet genoemd.

Enkele jaren later vroeg Lord Shaftesbury, in een brief aan de Britse minister van Buitenlandse Zaken Lord Palmerston na de Krimoorlog, zich af of er "zoiets" was als "een natie zonder een land." Beantwoordend aan zijn eigen vraag, verwees hij naar "de oude en rechtmatige heren van de grond, de Joden."

In het begin van de 20ste eeuw en tijdens de Britse verplichte heerschappij, trok de Zionistische landontwikkeling en werkvooruitzichten Arabieren aan uit de landen in het Midden-Oosten aan (die uiteindelijk bekend werden als "Palestijnen"). Er was weinig waarneembaar bewijs van het Palestijnse nationale bewustzijn.

De Balfour-verklaring (1917) ontkracht verder Palestijnse fantasieën. In zijn beroemde brief aan Lord Rothschild, schreef de Britse minister van Buitenlandse Zaken, Arthur Balfour: "De regering van Zijne Majesteit ziet met voordeel de vestiging in Palestina van een nationaal huis voor het Joodse volk." De Volkenbond nam een resolutie aan die de Balfour-verklaring bevestigde. Er was geen sprake van een Palestijns volk, dat toen nog niet bestond.

Het Volkenbond Mandaat, goedgekeurd in 1922, verzekerde (in artikel 6) "de vestiging van het Joodse nationale huis" in Palestina. De autoriteit van het Britse Mandaat kreeg de opdracht om "een nauw aan elkaar sluitende  vestiging door Joden op het land" aan te moedigen. Opnieuw werden Palestijnen, die nog niet bestonden in internationaal bewustzijn of wetgeving - of zelfs onder Arabieren in Palestina - niet genoemd.

Waar was 'Palestina'? Om de hasjemitische sjeik Abdullah tevreden te stellen, verdeelde koloniale secretaris Winston Churchill Palestina, waarbij hij het gebied ten oosten van de rivier de Jordaan afscheurde van het Mandaat om er het koninkrijk van Trans-Jordanië (later Jordanië) te worden. "Palestina", teruggebracht tot een kwart van zijn oorspronkelijke omvang, omvatte al het land tussen de rivier en de Middellandse Zee. Het recht van Joden om er een nauw aaneensluitende nederzetting op dat land te stichten, bleef beschermd.

De Syrische leider Auni Bey Abdul-Hadi, die getuigde vóór de British Peel Commission in 1936, na maanden van Arabische rellen benadrukte "Er is zo geen land als Palestina. Ons land was eeuwenlang een deel van Syrië. "Palestina" is ons vreemd. Het zijn de zionisten die het introduceerden."

Kort voor de geboorte van de staat Israël gaf de Arabische historicus Philip Hitti toe: "Er bestaat niet zoiets als Palestina in de geschiedenis, absoluut niet." Zelfs historicus Rashid Khalidi van de Columbia University, een adviseur van de Palestijnse Autoriteit, heeft erkend dat vóór de Eerste Wereldoorlog, "Palestina" niet bestond in het Arabische bewustzijn of zelfbeschikking.

Na de Tweede Wereldoorlog bevestigde het Handvest van de Verenigde Naties "de rechten van alle staten of volkeren of de voorwaarden van bestaande internationale instrumenten." In wat bekend werd als de 'Palestina-clausule' beschermde het de Joodse nederzetting ten westen van de Jordaan, inclusief bijbels Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever). Deze internationale garanties zijn niet ingetrokken.

Als gevolg van de vernederende Arabische nederlaag in de Zesdaagse Oorlog (1967) eindigde de Jordaanse controle over de Westelijke Jordaanoever (bijbels Judea en Samaria) abrupt. Toen het land van koning Hussein door de agressie tegen Israël in tweeën was gehakt, begonnen de Arabieren van de Westelijke Jordaanoever een Palestijnse nationale identiteit te bouwen in een land dat nog nooit bewoond was door een voorheen niet-bestaand 'Palestijns' volk.

Walid Shoebat uit Bethlehem vroeg zich af waarom het tot juni 1967 was "dat we ons als Jordanisch beschouwden totdat de Joden naar Jeruzalem terugkeerden. Toen waren we opeens Palestijnen."

Als de geschiedenis en het internationaal recht ontoereikend zijn, kunnen de Palestijnen luisteren naar de verklaringen van hun eigen leiders. Zuhair Muhsin, PLO militaire commandant en lid van de Uitvoerende Raad, beweerde dat er "geen onderscheid was tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen. ... Het bestaan van een afzonderlijke Palestijnse identiteit dient slechts voor tactische doeleinden. Het idee van een Palestijnse staat," erkende hij, "was slechts een nieuw instrument in de voortdurende strijd tegen Israël."

De in Egypte geboren Yasser Arafat was niet overtuigd. Palestijnse Arabieren, zo benadrukte hij, "zijn afstammelingen van de Jebusieten", die verdwenen nadat koning David zijn troon van Hebron naar Jeruzalem had verplaatst. Palestijnse leiders, die gretig zijn om fantasieën voor de realiteit te vervangen, hebben ook beweerd dat ze zonder een spoor van ondersteunend bewijsmateriaal "afstammen van de Kanaänieten en Filistijnen."

Zoals Eli Hertz, de president van 'Myths and Facts', zorgvuldig en overtuigend heeft gedocumenteerd ('Palestinian's the Bluff', 'Myths and Facts' (12 juni) "de kunstmatigheid van de Palestijnse identiteit" is allesomvattend. Claims van afkomst van de Kanaänieten en Filistijnen zijn mythologisch, zonder feitelijk bewijs om hen te ondersteunen.

Tijdens bijna twee decennia van Jordaanse heerschappij voorafgaand aan de Zesdaagse Oorlog, waren "aanhangers van een afzonderlijke Palestijnse identiteit een dwaze minderheid." Zelfs Jordanië, dat nog steeds fantasieën koestert over terugkeer naar de Westelijke Jordaanoever, erkent de Palestijnse staat niet, zoals Hertz opmerkt, met Palestijnen die meer dan twee derde van de Jordaanse bevolking omvatten, "er is al een Palestijnse staat en een Palestijns volk in alles behalve in naam." Jordanië is Palestina.

Geschiedenis en feitelijke nauwkeurigheid zijn niet meer waarschijnlijk dan nu om de Palestijnen ervan te overtuigen dat Israël - en inderdaad, Judea en Samaria - niet uit "Palestina" bestaan. Geschiedenis, voor Palestijnen, is weinig meer dan mythen die gefundeerd zijn op fantasie.
________________________________________

Bronnen:

 naar een artikel van Jerold S. Auerbach "The invention of Palestinians" van 17 juni 2019 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

200601

President Donald Trump and wife Melania in Israel with Prime Minister Benjamin Netanyahu on May 22, 2017. (Kobi Richter/TPS)

 

Trump werkt aan geheime transactie om uitgaven te verlichten bij export uit de VS voor Israëli's

Een handelsovereenkomst die in het geheim tussen de Trump-administratie en de Israëlische regering wordt uitgewerkt, kan sommige voedingsmiddelen voor de Israëlische consument goedkoper maken. Het zou echter ook de Israëlische boeren kunnen schaden.

Een rapport in The Marker beweerde dat Amerikaanse functionarissen onderhandelingen hebben gevoerd over een handelsovereenkomst met het Israëlische Ministerie van Landbouw en de Israëlische Schatkist. De Israëlische ministeries weigerden commentaar te geven aan de pers of onthulden de details van de lopende onderhandelingen met hun Amerikaanse tegenhangers.

"We zijn niet geïnteresseerd om te reageren omdat het vrijgeven van de details tijdens de onderhandelingen de belangen van de staat Israël zou schaden", zei het ministerie van Landbouw dinsdag in een verklaring.

Het rapport beweerde een document te hebben verkregen waarin de Amerikaanse eis werd uiteengezet om de tarieven voor 40 categorieën van producten, waarvan 15 landbouwproducten, te versoepelen. Op de lijst met producten die door Amerikanen zijn gemaakt, kunnen Israëliërs al snel bekend raken met Californische wijnen en boter geproduceerd door New Mexico-koeien.

De VS willen jaarlijks 13.000 ton appels importeren. Het jaarlijkse verbruik van appels in Israël is ongeveer 135.000 ton, waarvan 3.000 ton al wordt geïmporteerd uit de Verenigde Staten. Dit zal niet alleen nadelig zijn voor appelproducenten in Israël, maar het zal ook in belastinginkomsten snijden.

De Verenigde Staten eisen dat het toegestaan wordt om 10.000 ton kaas per jaar in te voeren, vrijgesteld van douanerechten. Ter vergelijking: een totaal van 6.000 ton harde kazen werd in 2018 geïmporteerd in Israël.

Israël importeert momenteel 300 ton belastingvrije boter uit de Verenigde Staten. De VS zouden graag zien dat die hoeveelheid zou stijgen tot 850 ton. Ongeveer 6000 ton boter wordt jaarlijks in Israël geconsumeerd en de helft van deze hoeveelheid is al geïmporteerd.

De VS willen 600.000 liter wijn importeren in Israël met volledige vrijstelling van de douane. In Israël wordt jaarlijks ongeveer 30 miljoen liter wijn geconsumeerd.

Andere getroffen voedselproducten zijn peren, karper, amandelen, kikkererwten en aardappelen. De deal zal niet alleen lokale telers bedreigen, maar zal naar verwachting ook de inkomsten uit importheffingen drastisch verlagen.

Israëlische boeren kunnen momenteel zoveel exporteren als ze willen naar de Verenigde Staten zonder invoerrechten te betalen aan de VS, maar die regeling is niet wederzijds. Amerikaanse landbouwimporten naar Israël worden beheerst door quota, evenals alle landbouwimporten naar Israël.

 - - - - -

Bronvermelding    
Datum:         19 juni 2019
Auteur:         Adam Eliyahu Berkowitz
Foto:            Kobi Richter/TPS
Website:       https://www.breakingisraelnews.com

- - - - -

 




Ga naar boven