Datum: 16 juli 2026
Auteur: Tamar Manor
Iran staat momenteel voor een ongekende milieucrisis, die door experts wordt omschreven als een "waterfaillissement'".
Dit is geen verre toekomstdreiging, maar een acute werkelijkheid van vandaag.
Grote stedelijke reservoirs staan nagenoeg droog, drinkwater wordt in steeds meer steden gerantsoeneerd en door het overmatig oppompen van grondwater zakken grote stukken aarde letterlijk weg.
Hoewel klimaatverandering en recente regionale conflicten de schade hebben vergroot, ligt de werkelijke oorzaak van de Iraanse watercrisis in hun eigen bestuur en ideologie.
Velen denken dat een crisis van deze omvang uiteindelijk met voldoende geld kan worden opgelost. Maar zonder een fundamentele verandering van de regering blijft kapitaal betekenisloos. Miljarden dollars verdwijnen jaarlijks in damprojecten en ontziltingsinstallaties, terwijl de echte oorzaken grotendeels onaangeroerd blijven.
Eeuwenoude, duurzame ondergrondse aquaducten (qanats) maakten plaats voor honderden grote dammen en miljoenen diepe waterputten.
Daarnaast verbruikt de landbouw ongeveer negentig procent van al het beschikbare water.
Om de drooggevallen rivieren te compenseren, zijn de ondergrondse waterreserves op grote schaal leeggepompt, met ernstige bodemdaling als gevolg. Delen van Teheran en Isfahan zakken inmiddels tientallen centimeters per jaar.
De tragiek van Iran is dat er een bewezen blauwdruk om de hoek ligt: Israël.
Een land met eveneens een droog klimaat en waterschaarste, dat dankzij microdruppelirrigatie, het hergebruik van vrijwel al het gezuiverde afvalwater en slimme waternetwerken die lekkages direct opsporen, deze uitdaging grotendeels wist te overwinnen.
Opmerkelijk genoeg werkten Iran en Israël ,vóór de Islamitische Revolutie van 1979 , juist op dit terrein nauw samen. Israëlische ingenieurs hielpen destijds bij de ontwikkeling van moderne irrigatiesystemen in Iran.
Vandaag de dag wordt de toepassing van deze kennis geblokkeerd door geopolitieke vijandigheid, internationale sancties en de economische isolatie van beide landen.
Daardoor gingen niet alleen kostbare lessen verloren, maar ook de zegeningen die kennis, wijsheid en samenwerking hadden kunnen voortbrengen.
De natuur heeft echter geen boodschap aan politieke ideologieën. Rivieren stoppen niet met opdrogen door staatspropaganda en ondergrondse waterreserves vullen zich niet door politieke discussies.
Dat betekent dat, indien Iran het roer niet omgooit, het land een binnenlandse crisis tegemoet gaat die met geen enkele dollar te herstellen is.
Dan dreigt Perzië, met zijn eeuwenoude beschaving, langzaam te verworden tot een dorstige woestijn.
Datum: 16 juli 2026
Auteur: Tamar Manor
Foto: Redactie Radio Israël
